| تبليغات | X |
من و مامان نیکا قرار گذاشته بودیم به نيت سلامتي فرزندمون ، اگه فرزندمون پسر شد ، اسمشو بذاريم عليرضا.
علي به نيت حضرت علي (ع) و رضا به نيت امام رضا (ع).
البته از خدا که پنهون نيست از شما چه پنهون ، دلمون براي دختر دار شدن قيلي ويلي ميرفت ، اما از طرف ديگه ، همش با خودمون ميگفتيم با اين نيتي که ما کرديم حتما حضرت علي و امام رضا پارتي بازي ميکنن و يه کاري ميکنن فرزندمون پسر بشه !!
البته خدا که از دلمون خبر داشت ، همونيو بهمون داد که هميشه ميخواستيم.
بعضي وقتا به مامان نيکا ميگم انشاءالله بچه بعدي !!
من و مامان نيکا ارادت خاصي به اين دو امام بزرگوار داريم و عهد کرده ايم براي سلامتي نيکا ، هرسال ببريمش زيارت امام رضا (ع).
فردا هم سالروز ميلاد اين امام بزرگواره ، به همه شما تبريک ميگيم.
یادمه وقتي بچه بودم ، بين کتابهاي کتابخونه پدرم ، کتابهايي بودن که با کاغذ سفيد جلد شده بودند و من و برادر کوچکم اجازه نداشتيم به اونا دست بزنيم.
بعدا که بزرگتر شدم فهميدم که اون کتابها ، کتابهاي تربيتي و روانشناسي کودک بودن .
هميشه از پدر و مادرهايي که در مورد تربيت بچه هاشون ميگن بچه خودش بزرگ ميشه ، متنفر بودم.
البته که بچه به لطف خدا خودش بزرگ ميشه ، ولي تلاش و کوشش ما در راه تربيت بچه مسلما بي اثر نميمونه .
همونطور که خداوند تلاش و کوشش هيچکسيو در هيچ راهي بي اجر نميذاره.
حداقلش اينه که اگر ( خداي ناکرده ) فرزندمون اون چيزي نشد که ما ميخواسته ايم ، خودمونو سرزنش نميکنيم که چرا فرصتهارو از دست داده ايم.
بچه مثل يه درخته که تا وقتي نهاله ، ميشه شکلش داد ، تا وقتي نهاله ميشه از کج شدنش جلوگيري کرد ، و اگه ازش غافل شديم و اون درخت کج رشد کرد ، بعدها اگر بخواهيم تغيير شکلي در اون ايجاد کنيم ، فقط موجب از بين رفتنش ميشيم ، اون موقع هست که بايد بشينيم و فقط نظاره گر کج رفتنش تا ثريا باشيم و خودمونو محاکمه کنيم.
من نگران خودم نيستم . نگران نيکا هستم.
يادم مهمترين دليل بحث و اختلاف پدرم با پدربزرگ و مادربزرگم ( پدر ومادر خودش که خدا رحمتشون کنه) هميشه اين بود که وقتي من و برادرم خواسته غير منطقي داشتيم و به اونا پناه ميبرديم ، پدرم به شدت باهاشون مخالفت ميکرد و اجازه نميداد هيچکس در تربيت ما دخالت کنه ( ولو اينکه پدر و مادر خودش باشن).
بعضي وقتها که نيکا ميخواد کاري بکنه و من باهاش مخالفم ، فورا بابائيشو صدا ميکنه تا اون بهش اجازه بده ( و خوب ايشون هم از سر دلسوزي اجازه ميدن) .
اوائل من چيزي نميگفتم و يه جوري سر و ته قضيه رو به هم مي آوردم ولي وقتي ديدم اين کار براي نيکا تبديل به يه روش شده ، تعارفو گذاشتم کنار.
واقعا تربيت بجه تعارف نداره .
دلسوزي هم نداره .
بعضي وقتها ميبينم که مامان نيکا وقتي ميخواد باهاش دعوا کنه ، يه جوري اين کارو ميکنه که ماماني و بابائيش متوجه نشن.
ولي فکر ميکنم بچه اي به هوشياري نيکا ، خيلي زود متوجه اين نقطه ضعف مامانش ميشه.
بگذريم . . .
اوائل وقتي ميديديم نيکا انگشتشو ميکنه داخل بينيش ، دستشو ميگرفتيم و اجازه اين کارو بهش نميداديم ، مامان نيکا بعد از کلي تحقيق در کتابهاي روانشناسي کودک فهميد که اين مساله خيلي موقتيه و نبايد خيلي روي اون تکيه کنيم . اين مساله فقط تا زماني که نيکا نميتونه جمله سازي کنه و منظورشو به ما بفهمونه ادامه داره و به زودي فراموشش ميکنه.
همينطور وقتي براي اينکه جلب توجه کنه ، چيزيو داخل دهنش ميکنه ، فقط کافيه که با خونسردي و بدون اينکه جلب توجه کنيم بايد اون چيزو از داخل دهنش بيرون بياريم.
جالبه که نيکا از حموم خيلي خوشش مياد و هربار که از جلوي حموم رد ميشه ميگه : حم ( يعني حموم).
صبح ها هم که من ميخوام برم سر کار ، از اونجايي که خانوم خيلي سحرخيز تشريف دارن و از 7 صبح بيدارن ، منو صدا ميکنه تا بغلش کنم ، بعضي وقتا هم مجبورم ميکنه بچرخونمش توي خونه و بعد هم بالاخره با گريه از من جدا ميشه.
البته تابستون که هوا گرم بود مجبورم ميکرد ببرمش داخل حياط ، اما حالا که هوا خنک تر شده ، به داخل خونه رضايت ميده .
